وقتی اکثر مردم کلمه «پرستش» را میشنوند، به موسیقی فکر میکنند — یک گروه موسیقی، یک رهبر ستایش، ترانههایی روی صفحهنمایش، و جماعتی که با هم میخوانند. این تصویر پیشفرض در بسیاری از کلیساها شده است. اما تصویر عهد جدید از پرستش، وسیعتر، عمیقتر، و مشارکتیتر از آن است. و در یک کلیسای خانگی یا جمع کوچک، بازیابی این تصویر عهد جدیدی یکی از زیباترین اتفاقاتی است که میتواند بیفتد.
پرستش در کلیسای خانگی نسخهای فروکاسته از پرستش روی سن نیست. این نسخه اصلی است. موسیقی بخشی از آن است، اما تنها یک بخش. پرستش در عهد جدید پاسخی است از تمام وجود، از هر عضو، به رهبری روح — به خاطر اینکه خدا کیست.
پرستش واقعاً چیست
در کتابمقدس، پرستش همواره با خشوع، تسلیم، و اتحاد با خدا گره خورده است. واژه عبری شاحاه به معنای کرنش کردن، به خاک افتادن است. واژه یونانی پروسکونئو به معنای نزدیک شدن و بوسیدن دست است — نشانهای از تکریم و محبت. پرستش در اصل درباره یک ترانه نیست. درباره حالت دل در برابر خداست — و سپس هر آنچه از این حالت سرچشمه میگیرد.
بیایید پرستش کنیم و در برابرش سر فرود آوریم؛ زانو بزنیم پیش خداوند که ما را آفریده است.
— مزمور ۹۵:۶ (کتاب مقدس، ترجمه تفسیری)
خدا روح است و پرستندگانش باید او را به روح و راستی بپرستند.
— یوحنا ۴:۲۴ (هزاره نو)
پس ای برادران، شما را به رحمت خدا التماس میکنم که بدنهای خود را قربانی زندهای بسازید که مقدس و پسندیده خدا باشد. این عبادت معقول شماست.
— رومیان ۱۲:۱ (هزاره نو)
آن آیه آخر قابل توجه است. پولس، تقدیم بدنهایمان — یعنی تمام زندگیمان — به خدا را «عبادت معقول» مینامد (واژه یونانی لاترئیا است که اغلب «پرستش» یا «خدمت روحانی» ترجمه میشود). پرستش در گستردهترین معنای کتابمقدسیاش، زندگیای است که به خدا تسلیم شده است. خواندن یک بیان از آن است. دعا بیانی دیگر. تعلیم، بخشش، خدمت، اطاعت، تحمل رنج با شایستگی، و گردهمآمدن با قوم او نیز همینطور.
جمع مشارکتی
مهمترین آیه عهد جدید درباره شکل اجتماع کلیسا، اول قرنتیان ۱۴:۲۶ است:
پس ای برادران، وقتی جمع میشوید، هر یک زبوری دارد یا تعلیمی یا وحیی یا زبانی یا ترجمهای. همه چیز برای بنا شدن انجام شود.
— اول قرنتیان ۱۴:۲۶ (هزاره نو)
این کلمات را دوباره و آهسته بخوانید. هر یک از شما. نه یک نفر که اجرا کند و بقیه تماشا کنند. هر یک — چندین ایماندار — چیزی برای آوردن به جمع دارد: یک مزمور (یک سرود یا آیهای از کتابمقدس)، یک تعلیم، یک زبان (با ترجمه)، یک وحی، یک ترجمه. جمع مشارکتی است. قرار است مشارکتی باشد. پولس مشارکت را به عنوان هنجار عهد جدید فرض میگیرد.
این یکی از قویترین دلایلی است که کلیساهای خانگی و جمعهای کوچک در موقعیتی منحصربهفرد قرار دارند تا آنچه پرستش قرار بود باشد را بازیابند. در یک جمع کوچک، هر صدایی شنیده میشود. هر عطایی فضا دارد. هر عضوی میتواند سهم بگذارد. پرستش روی سن به پرستش تماشاگر نیاز دارد. پرستش در نشیمن خانه همه را دعوت میکند.
چهار رکن اجتماع
وقتی ایمانداران اولیه جمع میشدند، چهار چیز همواره حضور داشت:
آنان پیوسته در تعلیم رسولان و مشارکت با یکدیگر و خوردن نان و دعا ثابتقدم بودند.
— اعمال ۲:۴۲ (هزاره نو)
اینها ارکان اصلی پرستش عهد جدیدند.
۱. تعلیم رسولان
تعلیم صحیح کلام خدا. نه سرگرمی. نه درمانگری. کلام، که با احتیاط و با احترام و با کاربرد تعلیم داده شود. در یک کلیسای خانگی این ممکن است بین ایمانداران بالغ به نوبت باشد. در یک جمع کوچک ممکن است یک یا دو پیشوا بیشتر بار تعلیم را بر دوش بکشند. در هر صورت، کلام محوری است، و آنچه تعلیم داده میشود باید صحیح باشد.
۲. مشارکت
واژه یونانی کوینونیا است — شراکت، همراهی، زندگی مشترک. نه قهوه در پیشورودی. نه دست دادن مؤدبانه پشت در. زندگی مشترک واقعی. شناختن یکدیگر. حمل بار یکدیگر. دعا برای یکدیگر. با هم غذا خوردن. گذاشتن یکدیگر را در جریان واقعیتهای زندگی.
بارهای یکدیگر را حمل کنید و بدینگونه شریعت مسیح را کامل کنید.
— غلاطیان ۶:۲ (هزاره نو)
پس گناهان خود را به یکدیگر اعتراف کنید و برای یکدیگر دعا کنید تا شفا یابید، زیرا دعای مرد پارسا تأثیر بسیار دارد.
— یعقوب ۵:۱۶ (هزاره نو)
این نوع مشارکت محیط طبیعی کلیسای خانگی است. در یک تالار بزرگ سختتر است — هرچند ناممکن نیست.
۳. شکستن نان
عشای ربانی. به یاد آوردن مرگ او تا آید:
زیرا آنچه را به شما سپردم، از خداوند دریافت کردم: که خداوندمان عیسی، در همان شبی که تسلیم داده میشد، نانی برگرفت؛ و پس از سپاسگزاری، آن را پاره کرد و گفت: «بگیرید و بخورید؛ این است بدن من که برای شما شکسته میشود؛ این را در یاد من بکنید.»
— اول قرنتیان ۱۱:۲۳–۲۴ (هزاره نو)
همچنین جام را نیز پس از شام برگرفت و گفت: «این جام، عهد جدید در خون من است؛ هر بار که از آن مینوشید، در یاد من بکنید.» زیرا هر بار که این نان را میخورید و این جام را مینوشید، مرگ خداوند را اعلام میکنید تا بازآید.
— اول قرنتیان ۱۱:۲۵–۲۶ (هزاره نو)
عشای ربانی منظم، جمعی، و عمیقاً پرستشی است. به اجتماع تعلق دارد. یک قرص نان ساده، یک جام، کلماتی از خداوند — میز خداوند که در خانه یکی از قومش گذاشته شده — دقیقاً همان چیزی است که کلیسای اولیه انجام میداد.
۴. دعاها
همواره در روح دعا کنید، با هرگونه دعا و تضرع، و برای این کار با تمام پشتکار بیدار باشید و برای همه مقدسین شفاعت کنید.
— افسسیان ۶:۱۸ (هزاره نو)
پس پیش از هر چیز، شما را ترغیب میکنم که دعاها، تضرعها، شفاعتها و سپاسگزاریها برای همه مردم به عمل آید.
— اول تیموتائوس ۲:۱ (هزاره نو)
دعای جمعی بخش عادی هر اجتماع بود. دعا برای یکدیگر. دعا برای انجیل. دعا برای بیماران. دعا در روح و دعا با فهم. ستایش. تکریم. شفاعت. سپاسگزاری. کلیسای اولیه وقتی جمع میشد دعا میکرد، و این کار را اغلب انجام میداد.
عطایای روح در اجتماع
این بُعدی از پرستش عهد جدید است که در بسیاری از کلیساهای مدرن بیشتر از همه از دست رفته، و کلیساهای خانگی و جمعهای کوچک بهترین موقعیت را برای بازیابی آن دارند.
وقتی کلیسای اولیه جمع میشد، روحالقدس از طریق اعضای بدن فعالانه کار میکرد. پولس عطایا را فهرست میکند:
اما تجلی روح به هر کس داده میشود تا برای منفعت همه به کار رود: به یکی کلام حکمت از طریق روح داده میشود، به دیگری کلام معرفت به وسیله همان روح، به دیگری ایمان به همان روح، به دیگری عطایای شفا به همان روح، به دیگری قدرت معجزات، به دیگری نبوت، به دیگری تشخیص ارواح، به دیگری انواع زبانها، و به دیگری ترجمه زبانها. اما همه اینها را همان روح واحد به عمل میآورد و هر آنچه را که میخواهد به هر کس جداگانه میبخشد.
— اول قرنتیان ۱۲:۷–۱۱ (هزاره نو)
اینها کنجکاویهای تاریخی نیستند. «فقط برای عصر رسولی» نیستند. پولس دستورالعملهایی برای کلیسای جمعشده مینویسد و انتظار دارد این عطایا کار کنند. او سه فصل از اول قرنتیان (۱۲، ۱۳، ۱۴) را به تعلیم نحوه صحیح اداره این عطایا اختصاص میدهد — که اگر عطایا فعال نبودند، این کار کاملاً غیرضروری مینمود.
نبوت
در پی محبت بروید و برای عطایای روح غیرت داشته باشید، بخصوص برای اینکه نبوت کنید.
— اول قرنتیان ۱۴:۱ (هزاره نو)
اما کسی که نبوت میکند، با مردم برای بنا شدن، تشویق و تسلی سخن میگوید.
— اول قرنتیان ۱۴:۳ (هزاره نو)
نبوت در اجتماع عهد جدید فالبینی نیست. کلامی است که روح از طریق یک ایماندار به بدن میگوید — کلامی برای بنا کردن، تشویق، یا تسلی. پولس به قرنتیان میگوید که مشتاق این عطا باشند، بخصوص. نبوت به اجتماع تعلق دارد.
زبانها و ترجمه
اگر کسی به زبانی سخن بگوید، دو نفر یا حداکثر سه نفر، هر یک به نوبت، سخن بگویند و یک نفر ترجمه کند. اما اگر مترجمی نباشد، گوینده باید در کلیسا ساکت بماند و با خود و با خدا سخن بگوید.
— اول قرنتیان ۱۴:۲۷–۲۸ (هزاره نو)
زبانها در اجتماع، وقتی با ترجمه همراه باشند، مثل نبوت عمل میکنند — بدن را بنا میکنند. زبانها بدون ترجمه برای دعای شخصی است:
زیرا کسی که به زبانی سخن میگوید، با مردم سخن نمیگوید بلکه با خدا، چون هیچکس او را نمیفهمد؛ او در روح اسرار بیان میکند.
— اول قرنتیان ۱۴:۲ (هزاره نو)
هر دو جایگاه دارند — عطای عمومی در اجتماع، و عطای خصوصی در دعای شخصی.
شفا
آیا کسی در میان شما بیمار است؟ پیشوایان کلیسا را بخواند تا برای او دعا کنند و او را به نام خداوند با روغن مسح کنند. دعای ایمان بیمار را شفا خواهد داد و خداوند او را برخواهد خیزاند و اگر گناهانی مرتکب شده، آمرزیده خواهد شد.
— یعقوب ۵:۱۴–۱۵ (هزاره نو)
برای بیماران دعا میشود. دستها گذاشته میشود. خداوند شفا میدهد. این عادی بود. این عادی است.
کلام حکمت و معرفت
روح کلام حکمتی میدهد — بینش ماورایی برای یک موقعیت خاص. روح کلام معرفتی میدهد — آگاهی ماورایی از چیزی که گوینده به هیچ روش طبیعی نمیتوانست بداند. اینها بدن را بنا میکنند و حضور خداوند را در اجتماع تأیید میکنند.
تشخیص ارواح
روح آشکار میکند چه چیز از او است، چه چیز از نفس انسانی، و چه چیز از دشمن. این از فریب و آشفتگی در اجتماع حفاظت میکند.
ایمان و معجزات
فیضی خاص برای ایمان به امر محال. فیضی خاص برای دیدن آنچه ماورایی است. خداوند هنوز در میان قومش معجزه میکند.
نظم و روح با هم
اجتماع به رهبری روح آشفته نیست. منظم است. پولس دستورالعملهای روشنی میدهد:
اگر کسی به زبانی سخن بگوید، دو نفر یا حداکثر سه نفر، هر یک به نوبت، سخن بگویند و یک نفر ترجمه کند.
— اول قرنتیان ۱۴:۲۷ (هزاره نو)
دو یا سه نبی سخن بگویند و دیگران قضاوت کنند.
— اول قرنتیان ۱۴:۲۹ (هزاره نو)
زیرا خدا خدای بینظمی نیست، بلکه خدای آرامش است، چنانکه در تمام کلیساهای مقدسین چنین است.
— اول قرنتیان ۱۴:۳۳ (هزاره نو)
همه چیز شایسته و منظم انجام شود.
— اول قرنتیان ۱۴:۴۰ (هزاره نو)
دقت کنید پولس چگونه با این موضوع برخورد میکند. او عطایا را برای حفظ نظم خاموش نمیکند. او به کلیسا میآموزد که عطایا را با نظم به کار بگیرد. دو یا سه نبی سخن میگویند. دیگران قضاوت میکنند. یک نفر در هر بار. زبانها با ترجمه. همه چیز برای بنا. نظم و روح دشمن یکدیگر نیستند — وقتی بدن به خوبی تعلیم داده شده باشد، با هم کار میکنند.
این در یک کلیسای خانگی چه شکلی دارد
بگذارید توصیف کنم که این عملاً در یک کلیسای خانگی یا اجتماع کوچک چه شکلی ممکن است داشته باشد.
چند خانواده به خانه کسی میآیند. سلام و گرما هست. مردم در نشیمن جا میگیرند — گاهی روی صندلی، گاهی روی زمین.
کسی با دعا شروع میکند — گاهی میزبان، گاهی هر کس که روح هدایت میکند. دعا صادقانه و بدون عجله است. دیگران ممکن است بعد از او دعا کنند، در یکدلی.
سرودها میآیند. ممکن است کسی با گیتار هدایت کند، یا از روی آهنگهای پشتیبان در گوشی خوانده شود، یا صرفاً از حفظ خوانده شود. دو یا سه سرود. گاهی یک سرود کلاسیک، گاهی یک سرود معاصر، گاهی یک سرود خودجوش که کسی آغاز میکند. صداها در هم میآمیزند. سنی نیست.
کتابمقدس خوانده میشود. گاهی یک باب، گاهی قطعهای که هفتههاست روی آن مطالعه میشود. خود خواندن عبادت است. گاهی سکوتی کوتاه بعد از خواندن میآید — فضایی برای اینکه روح سخن بگوید.
تعلیمی داده میشود. توسط یک پیشوا، یا توسط ایماندار بالغ دیگری که این عطا را دارد. ریشه در متن دارد. سرگرمی نیست. کلام را در جایی اعمال میکند که مردم واقعاً زندگی میکنند. ممکن است بیست دقیقه یا یک ساعت طول بکشد، بسته به اجتماع.
بعد از تعلیم، فضا هست. مردم آنچه خداوند در زندگیشان انجام میدهد به اشتراک میگذارند. کسی کلام تشویقی میدهد. کسی آیهای که روح حین تعلیم برایش برجسته کرده به اشتراک میگذارد. کسی یک کلام نبوی میدهد — کوتاه، واضح، بنا کننده. پیشوایان آن را میسنجند؛ بدن آن را میپذیرد.
برای بیماران دعا میشود. برای کسانی که در تنگنا هستند دعا میشود. دستها گذاشته میشود. عجلهای نیست.
عشای ربانی برگزار میشود، شاید هفتگی، شاید به هر نحو که روح هدایت کند. نان و جام، کلماتی از خداوند، لحظهای برای به یاد آوردن مرگ او و آمدن دوبارهاش.
وعده غذایی یا پذیرایی به اشتراک گذاشته میشود. گفتگو عمیقتر میشود. مردم میمانند. مشارکت واقعی است چون مردم برای یکدیگر واقعیاند.
این پرستش است. کل این ماجرا پرستش است. نه فقط سرودها.
آنچه پرستش شامل میشود — فهرستی کاملتر
در یک کلیسای خانگی یا جمع کوچک، پرستش میتواند شامل هر یک از اینها و همه اینها باشد:
- خواندن سرود با هم — با ساز یا بدون ساز
- خواندن کتابمقدس با صدای بلند به عنوان پرستش
- دعای خودجوش سپاسگزاری و ستایش
- لحظات سکوت در هیبت در برابر خداوند
- شهادتها که کار خدا را بزرگ میکنند
- کلمات به رهبری روح — نبوت، کلام حکمت، کلام معرفت — برای بنا کردن بدن
- زبانها با ترجمه برای اجتماع
- دعا به زبانها به صورت خصوصی و جمعی
- عشای ربانی — به یاد آوردن مرگ خداوند
- اعتراف به گناه و دعا برای یکدیگر
- گذاشتن دست برای شفا و خدمت
- بخشش به عنوان عمل پرستش
- تعلیم کلام خدا
- اعمال اطاعت که از اجتماع به هفته جاری میشود
اینها آیتمهای منویی نیستند که از بین آنها انتخاب کنید. بیان طبیعی بدنی از ایمانداران است که به خاطر اینکه خدا در میانشان کیست، پاسخ میدهند.
موسیقی ضبطشده در کلیسای خانگی
یک نکته عملی. بسیاری از کلیساهای خانگی رهبر ستایش، گیتاریست، یا کسی آشنا با موسیقی ندارند. این اشکالی ندارد. موسیقی ستایش ضبطشده — از گوشی، از یک سرویس پخش آنلاین، روی سیدی، یا از یک بلندگوی کوچک — گزینهای کاملاً کتابمقدسی است.
نکته این نیست که چه کسی مینوازد. نکته این است که آیا بدن درگیر است. گروه کوچکی که با یک آهنگ پشتیبان با هم پرستش میکند، با دلهای تسلیم، دستهای بالا، و صداهای بلند شده، و روح حاضر — این پرستش است. هیچ نقصی در آن نیست.
آنچه مفید نیست این است که موسیقی را مرکز توجه قرار دهیم. مرکز پرستش عهد جدید موسیقی نیست. مسیح است — و زندگی مشارکتی بدن پیرامون او.
پرستش به عنوان سبک زندگی
پس ای برادران، شما را به رحمت خدا التماس میکنم که بدنهای خود را قربانی زندهای بسازید که مقدس و پسندیده خدا باشد. این عبادت معقول شماست. و دیگر همشکل این دنیا نشوید، بلکه با نو شدن ذهن خود دگرگون شوید، تا بتوانید اراده نیکو، پسندیده و کامل خدا را تشخیص دهید.
— رومیان ۱۲:۱–۲ (هزاره نو)
عمیقترین پرستش آن چیزی نیست که در اجتماع اتفاق میافتد. چیزی است که از اجتماع به بقیه زندگی جاری میشود.
- دعا کردن با همسر و فرزندانت سر سفره پرستش است
- بخشیدن کسی که به تو ظلم کرده پرستش است
- بخشش سخاوتمندانه و بیسروصدا پرستش است
- صادقانه سخن گفتن وقتی برایت هزینه دارد پرستش است
- با امانت در کارت زحمت کشیدن پرستش است
- مراقبت از ضعیفان پرستش است
- روز به روز در اطاعت راه رفتن پرستش است
اجتماع کلیسای خانگی بدن را برای این سبک زندگی تمرین میدهد و شکل میدهد. خود اجتماع پرستش واقعی است. اما اجتماع همچنین پرستش بقیه هفته را تغذیه و شکل میدهد.
سؤالات رایج
نوازنده در کلیسای خانگی ما نداریم. آیا میتوانیم پرستش کنیم؟
بله. از موسیقی ضبطشده استفاده کنید. بدون موسیقی بخوانید. مزامیر را بلند به عنوان پرستش بخوانید. خداوند پرستش را با کیفیت موسیقی نمیسنجد. با دلها میسنجد.
آیا باید هر بار که جمع میشویم بخوانیم؟
نه. خواندن یکی از اشکال پرستش است؛ برای هر اجتماعی الزامی نیست. چهار رکن اعمال ۲:۴۲ — تعلیم رسولان، مشارکت، شکستن نان، و دعاها — عناصر اصلی هستند. خواندن به طور طبیعی در آنها جا دارد، اما معیار این نیست که آیا پرستش اتفاق افتاده یا نه.
چگونه کلمات نبوی و عطایا را بدون اینکه عجیب یا آشفته شود مدیریت کنیم؟
بدن را به خوبی تعلیم دهید. اول قرنتیان ۱۲، ۱۳، و ۱۴ دقیقاً برای همین هدف نوشته شده. در محبت عمل کنید (اول قرنتیان ۱۳). زبانها را به دو یا سه با ترجمه محدود کنید (اول قرنتیان ۱۴:۲۷). دو یا سه نبی سخن بگویند و دیگران قضاوت کنند (اول قرنتیان ۱۴:۲۹). نظم را حفظ کنید (اول قرنتیان ۱۴:۴۰). پیشوایان بالغ لحن را تعیین میکنند. بدن با گذشت زمان در نظم به رهبری روح رشد میکند.
آیا میتوانیم در خانهمان عشای ربانی برگزار کنیم؟
کاملاً. عشای ربانی در یک خانه، سر یک وعده غذایی، بنیانگذاری شد. هیچ دستورالعمل عهد جدیدی وجود ندارد که عشای ربانی را به ساختمان خاصی یا روحانیون مسحشده گره بزند. بدن مسیح که در نام او جمع شده، مطابق فرمان او با هم نان میشکند.
اگر برخی اعضای کلیسای خانگی ما نسبت به عطایای روح شک داشته باشند چه؟
با ملایمت تعلیم دهید. بگذارید کلام کار خود را بکند. عطایا را با نظم به کار بگیرید. بدن با گذشت زمان بالغ میشود. از اجبار یا سختگیری پرهیز کنید. جایگاه هر عضو در مسیر ایمانشان را محترم بشمارید، در حالی که به تعلیم آنچه کتابمقدس تعلیم میدهد ادامه میدهید.
کلام پایانی
پرستش در کلیسای خانگی نسخهای تنزلیافته از پرستش «واقعی» نیست. نزدیکترین چیز به پرستش عهد جدیدی است که اکثر ایمانداران تا به حال تجربه خواهند کرد. مشارکتی. به رهبری روح. محور بر مسیح. بر اساس چهار رکن تعلیم، مشارکت، شکستن نان، و دعا. باز به روی عطایای روح. منظم بدون اینکه بیجان باشد. آزاد بدون اینکه آشفته باشد.
این همان چیزی است که پرستش قرار بود باشد.
اما ساعتی میآید و الان هم هست که پرستندگان واقعی، پدر را به روح و راستی پرستش خواهند کرد، زیرا پدر چنین پرستندگانی را میطلبد.
— یوحنا ۴:۲۳ (هزاره نو)
نکات کلیدی
- پرستش بیش از موسیقی است — پاسخ دل تسلیمشده به خاطر اینکه خدا کیست
- اجتماع عهد جدید مشارکتی است، نه تماشاگری — هر عضوی سهم میگذارد
- چهار رکن عبارتند از تعلیم رسولان، مشارکت، شکستن نان، و دعا
- عطایای روح برای اجتماع طراحی شدهاند — نبوت، زبانها با ترجمه، شفا، کلام حکمت و معرفت، تشخیص ارواح
- نظم و روح با هم کار میکنند؛ پولس به کلیسا آموخت عطایا را با نظم به کار بگیرد، نه اینکه آنها را خاموش کند
- موسیقی ضبطشده خوب است؛ معیار پرستش دلهاست، نه نوازندگی
- پرستش در اجتماع، پرستش بقیه زندگی را شکل میدهد